Verhalen | Sociaal Wijkteam Leiden

“Het is niet onze rol om met een pot thee klaar te gaan zitten, maar wel om mensen daar naartoe te leiden.”

Mandy van de Wall — Thu, 23 Jul 2026 10:55:23 +0000

Onze sociaal werker Manon maakte onlangs een bijzonder verhaal mee. Thijs* had zijn baan verloren, had geen sociale contacten meer en was niet meer bereikbaar voor ondersteuning op het gebied van zijn financiën. En nu dreigde hij ook nog zijn huis kwijt te raken. Zorgen om zijn huisdier maakte dat hij wel contact wilde met het Sociaal wijkteam Leiden. Dit was het begin van een periode waarin hij zijn leven langzaam op de rit kreeg en weer onder de mensen kwam. Manon vertelt hoe zij deze periode heeft beleefd.

“Wij hadden een aanmelding gekregen via de GGD voor een man met een dreigende huisuitzetting, omdat de huur niet was betaald. Het ging om Thijs. Toen wij hem benaderden stond hij wel open voor een bezoek van het Sociaal wijkteam. Hij was namelijk bang dat zijn elektriciteit zou worden afgekoppeld en dit zou schadelijk zijn voor zijn huisdier. Voor zichzelf maakte het niet veel uit, maar zijn huisdier moest blijven leven. Zijn wifi werd ook niet meer betaald, dus dit en de sociale contacten die hij hierdoor had vielen ook weg.

Thijs was een tijd geleden zijn baan verloren. De enige inkomsten die hij had waren zijn toeslagen. Zijn eten haalde hij bij de Voedselbank. Hierdoor was het even goed gegaan, maar alles ging nu langzaam in elkaar storten. Hij had eerder een budgetbeheerder, maar die kon ook niet meer in contact met hem komen, doordat hij telefonisch niet meer bereikbaar was en zijn brieven niet meer opende.

Weer contact met andere mensen door vrijwilligerswerk

Bij ons eerste huisbezoek hebben we contact opgenomen met de budgetbeheerder, zodat Thijs weer ondersteuning kreeg bij zijn financiën. En we hebben samen met hem een uitkering aangevraagd. Die financiën waren natuurlijk heel belangrijk, maar wat ook heel belangrijk was, was het contact met andere mensen.

De tweede afspraak maakten we daarom bij het buurthuis. Daar hebben we hem gelijk kennis laten maken met degenen die daar toen werkten. Die hebben hem aangeboden om elke dag langs te komen om te internetten en koffie te komen drinken.

En vanaf dat moment was hij er elke dag. Hij is toen gestimuleerd om ook vrijwilligerswerk te gaan doen en daar is hij diezelfde week nog mee begonnen. Hij is kookvrijwilliger geworden, want hij hield van koken, dat deed hij in zijn vorige baan.

We gaan naast iemand staan en krijgen de mogelijkheid om mee te denken

Twee jaar lang heeft Thijs zo zijn leven geleid, tot hij ernstig ziek bleek te zijn. Hij is toen in een korte tijd zo ziek geworden dat hij zou komen te overlijden. Wat ik mooi vind aan dit verhaal is dat hij op het allerlaatst zelf heeft geregeld dat hij met de wensambulance nog één keer kon komen koken in het buurthuis. Het voelde zo goed voor hem dat hij die laatste tijd onder de mensen was.

En dat vind ik ook het mooie van ons werk: dat we naast iemand gaan staan en de mogelijkheid krijgen om mee te denken over wat er nou echt nodig is. Waar het namelijk om gaat is dat iemand zich gezien en gehoord voelt. En zelfvertrouwen krijgt door wat diegene kan bijdragen. Dat het niet alleen maar krijgen is, maar ook geven. En dat iemand ook de kans krijgt om te geven.

Deze man heeft niet weer een baan gevonden, maar dat hoeft ook helemaal niet. Je kunt ook andere dingen doen om deel te nemen aan de maatschappij en waardevol te zijn, je waardevol te voelen.

‘Hij regelde zelf dat hij met de wensambulance nog één keer kon komen koken’

Leren van de omgang met mensen

Het is zo fascinerend om te ervaren hoe mensen leven, wat ze doen en hoe ze denken. Ik blijf het heel boeiend vinden. Ik denk dat je er heel veel van kan leren. Sowieso van het omgaan met mensen; daarom is het ook zo belangrijk om contacten te hebben. En ook dat je ziet hoe pijnlijk het kan zijn, mensen met elkaar. Dat ze elkaar echt pijn kunnen doen, maar dat het dan toch belangrijk is om het te herstellen of op zoek te gaan naar een alternatief voor het vinden van een huiselijk gevoel. Want dat heeft Thijs waarschijnlijk wel gemist.

Dat is wat ik ook mooi aan het verhaal vind: de ketenaanpak [met het buurthuis en de budgetbeheerder, red.]. Het is niet onze rol om met een pot thee klaar te gaan zitten, maar wel om mensen daar naartoe te leiden. Om ze te vertellen: er zijn plekken waar jij welkom bent en waar je je prettig kan voelen. Dat is niet altijd zo, want bij sommige mensen past dat helemaal niet. Maar het is altijd het proberen waard.”

*Niet zijn echte naam.

Niet meer naar de GGZ – Het verhaal van Liesbeth

Mandy van de Wall — Mon, 29 Jun 2026 13:32:40 +0000

Iemand die een luisterend oor biedt, met haar meedenkt en tips geeft. Dat betekent Nicolien van het Sociaal wijkteam Leiden (SWT) voor Liesbeth

“Ik zit altijd te wachten in de wachtruimte van het SWT en dan komt sociaal werker Nicolien me ophalen en neemt me mee naar een spreekkamer. ‘Kopje koffie Liesbeth?’, vraagt ze dan. En: ‘Hoe gaat het met je voet?’ Ze weet nog precies dat ik een maand daarvoor gevallen ben met de fiets en mijn voet ernstig heb gekneusd. Een gesprek duurt ongeveer een uur. En na afloop voel ik me altijd beter.”

Zo gaan de bezoekjes aan het Sociaal wijkteam voor Liesbeth (69). Voorheen had zij één keer in de week een gesprek, nu nog maar één keer per maand. “De hulp is steeds afgebouwd en wordt waarschijnlijk binnenkort afgesloten. Daar zie ik nu al tegenop. Ik ben echt gehecht aan Nicolien. Het is een ontzettend lieve schat van een vrouw. We hadden al vanaf het begin een goede klik.”

Angst- en paniekstoornis
Ruim twee jaar geleden kwam Liesbeth voor het eerst bij het Sociaal wijkteam. Ze had net een moeilijk traject van tweeënhalf jaar afgelegd bij de GGZ, voor een angst- en paniekstoornis en PTSS. Toen de angst terug leek te komen en ze weer een opgejaagd gevoel kreeg als ze in een winkel stond, ging ze naar de praktijkondersteuner van de huisarts. Hij verwees haar door naar het Sociaal wijkteam. Samen met Nicolien overwoog ze of er geen ambulante begeleiding nodig was, maar het SWT bleek voor Liesbeth meer passend.

Sociaal werkers komen vaak op huisbezoek. Maar in het geval van Liesbeth vinden de gesprekken plaats op het kantoor in de wijk van het SWT. Zij heeft behoefte aan privacy en thuis zit haar man er altijd bij.

Luisterend oor
Het is ook niet de bedoeling dat haar man bij de gesprekken zit, want voor Liesbeth bestaat de hulp van het SWT in de eerste plaats uit een zogeheten luisterend oor wat de sociaal werker haar biedt. En het gaat in die gesprekken dan ook weleens over de man van Liesbeth: “Als ik iets ergs heb, zoals mijn gekneusde voet, of als ik angstig ben, reageert hij nooit erg inlevend. En we hebben vaak discussies. Nicolien zei: ‘Misschien is het handig als je je inschrijft bij de woningbouw, voor het geval je ooit bij hem weg zou willen.’ Dus dat heb ik gedaan.”

De somberheid waar Liesbeth soms nog steeds last van heeft wordt minder door de gesprekken met het SWT: “Vorige week was ik plots weer somber. Dan zit ik hier een beetje te praten en te huilen en dan voel ik me daarna toch weer een stuk beter. Omdat ik met Nicolien heel fijn kan praten. Zij snapt mij heel goed.”

‘Het advies om vrijwilligerswerk te gaan doen was echt een heel goed advies!’

Vrijwilligerswerk
Liesbeth heeft ook nog steeds af en toe last van angsten: “Plotseling word ik dan heel zenuwachtig, voel ik een knoop in mijn maag. Zelf weet ik dan vaak niet waardoor het komt. Nicolien probeert dan, samen met mij, de oorzaak te achterhalen. Soms komt het door mijn man, of door mijn zoon van 45, die door zijn ziekte een kort lontje heeft. Ik maak me ook zorgen om hem als hij bijvoorbeeld problemen heeft met de sociale dienst. Nicolien zegt dan: ‘Hij is een volwassen man hoor’.

Nicolien geeft ook andere tips, vervolgt Liesbeth: “Ze heeft me geadviseerd om vrijwilligerswerk te gaan doen bij het buurthuis. Dat is echt een heel goed advies geweest. Ik begeleid nu onder andere iedere woensdagmiddag kinderen van 4 tot 8 jaar met knutselactiviteiten bij de Kidsclub. Het geeft me afleiding en leuke collega’s en met sommige kinderen heb ik echt een band opgebouwd. Een meisje vliegt me steeds in de armen als ze me ziet. Nou, daar knap je van op hoor! Allemaal door het SWT.”

*Wegens privacyredenen zijn de namen in het artikel gefingeerd.

Weer iets om naar uit te kijken – het verhaal van Adam

Eline Post — Tue, 12 May 2026 18:28:52 +0000

Toen Adam in korte tijd met veel narigheid werd geconfronteerd, had hij behoefte aan hulp bij het regelen van zaken. Die hulp kwam er: sociaal werker Milou zorgde voor overzicht en een uitlaatklep. Adam heeft nu ook weekinvulling en daardoor weer iets om naar uit te kijken.

Adam: “Mijn hele leven gaat altijd in ups en downs, daar ben ik bekend mee. Ik ken periodes van depressie waardoor ik de deur niet uit kom. Toen er ongeveer een jaar geleden zoveel narigheid in een korte periode tegelijk kwam, heb ik goede hulp gehad van Milou van het Sociaal wijkteam.

Contact met het Sociaal wijkteam

Een jaar geleden had ik geen werk en verder weinig te doen. Mijn vader zat in een verzorgingshuis en ik ging hem zo’n vier à vijf keer per week met de auto bezoeken.

Mijn woning van De Sleutels zou gedeeltelijk gerenoveerd gaan worden; de keuken werd aangepakt, ik kreeg een nieuwe badkamer en de muren werden gestukt.

Op het moment van die renovatie was ik ziek en was ik vergeten dat de woningbouw langs zou komen. Ik ben bekend met chronische bloedneuzen die de hele dag door kunnen duren, en dat was toen die dag ook het geval. De woningbouw heeft toen het Sociaal wijkteam ingeschakeld en zo ben ik in contact gekomen met Milou.

Auto total loss en persoonlijk verlies

Kort daarna kwam er veel narigheid in een korte periode op mij af. Toen ik een keer thuiskwam, zag ik dat mijn auto helemaal total loss was gereden. Hij stond gewoon geparkeerd en een auto van het vuilnisbedrijf ‘Renewie’ is er tegenaan gereden.

Vervolgens stonden er agenten in vol ornaat aan de deur, met de veronderstelling dat ik zelf de auto kapot had gereden. Ze wilden dat ik de auto ging verplaatsen, maar hij was niet meer te besturen want de vooras stond helemaal vast. Vervolgens is door geen of slechte communicatie ook nog eens de handhaving twee keer langsgekomen met drie man sterk om weer te vertellen dat ik de auto moest verplaatsen. En dit allemaal in het volle zicht van mijn buren…

Terwijl dit nog allemaal gaande was en ik bezig was met alle verzekeringen enzovoort, overleed mijn vader.

Tweede auto total loss

De narigheid was hierna nog niet klaar. Een paar maanden later heb ik een nieuw autootje kunnen kopen. Hier was ik dol op. Toen ik niet veel later toevallig op de galerij naar buiten stond te kijken, kon ik het niet geloven: er reed iemand op de parkeerplaats wéér tegen mijn auto aan. Dit keer zag ik het voor mijn ogen gebeuren. Tweede auto wéér total loss! Terwijl de ene zaak bij de verzekering en alle instanties nog bezig was (en nog steeds is), kon ik daar de volgende zaak aan toevoegen.

Iemand om mee te praten

Gelukkig had ik het contact al met Milou, voordat al dit gedoe van de auto’s en verzekeringen en het overlijden van mijn vader was. Zij heeft mij niet alleen kunnen helpen met al die praktische zaken, maar het is erg fijn om dit ook met iemand te kunnen bespreken. Vervolgens zijn we samen gaan kijken naar hoe ik mijn dagen weer opnieuw in kon vullen.

Aangezien ik eerst mijn week vulde door naar mijn vader te gaan, had ik nu niks meer te doen behalve sporten. We hebben samen gekeken naar de mogelijkheden om vrijwilligerswerk te doen. Ik ben nu elke ochtend te vinden in het buurthuis waar ik help met de koffie en thee zetten. Verder rijd ik gedurende de week de bus voor Incluzio om minder mobiele mensen naar verschillende locaties te brengen in Leiden, zoals naar een buurthuis, een moskee of kerk.

Vragen om hulp

Zonder het Sociaal wijkteam was ik denk ik veel meer binnengebleven en had ik niet de weekinvulling hoe ik die nu heb. Tijd slijt zeggen ze. Er is veel narigheid in een vrij korte periode geweest. Daar baalde ik flink van, maar ik heb goede hulp gehad van Milou. Ik heb nu weer iets om naar uit te kijken. Ik hoop natuurlijk niet weer zo in de put te raken, maar ik weet het Sociaal wijkteam wel goed te vinden om te vragen om hulp

‘De Verbindingsgroep’, wat is dat precies? Sociaal werkers Emilie en Rosa geven uitleg.

Eline Post — Thu, 23 Apr 2026 10:33:28 +0000

Tijdens de bijeenkomsten van de pilot van de Verbindingsgroep krijgen jongvolwassenen handvatten om meer zelfredzaam te zijn; meer grip op het leven te krijgen. Omdat het soms best lastig is om je grenzen aan te geven, financieel rond te komen of om je week te plannen.

Emilie (34) en Rosa (29), sociaal werkers van het Sociaal Wijkteam (SWT) in Leiden, begeleiden de Verbindingsgroep en vertellen hierover. Want hoe is het idee voor een verbindingsgroep ontstaan en welke mensen zijn de doelgroep?

Emilie: “Er doen bij het Sociaal wijkteam steeds meer studenten een aanvraag voor ambulante begeleiding vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Toen het om veel dezelfde hulpvragen bleek te gaan, is er gekeken of er een collectief aanbod gecreëerd kon worden voor deze doelgroep. Omdat we niemand uit wilden sluiten, hebben we de doelgroep vergroot naar alle jongvolwassen inwoners van Leiden tussen de 18 en 35”

Rosa: “Deelnemers van de pilotgroep werden doorverwezen door de praktijkondersteuner van de huisarts of door een collega van ons van het SWT. Maar mensen kunnen zich ook zelf aanmelden. De Verbindingsgroep is voor iedereen die sociale verbondenheid zoekt en vaardigheden wil leren met betrekking tot de volgende thema’s: financiën, grenzen aangeven, zelfzorg, plannen & structureren, sociale vaardigheden en seksualiteit & genderidentiteit. Wat wij de deelnemers leren zijn echt basis dingen, voor iedereen handig om te weten. Emilie en ik zouden zo’n soort groep zelf ook wel gevolgd willen hebben toen we twintig waren. Wij zijn allebei wat chaotisch en hadden soms moeite met plannen.”

Keuken
De bijeenkomsten van de eerste pilotgroep vonden plaats in de keuken van het Sociaal Wijkteam Roodenburg, vlakbij het centrum van Leiden. Aan een grote ovale tafel zaten de zes deelnemers op acht dinsdagavonden hier heel huiselijk bij elkaar. Onder het genot van een sapje en een koekje, chipje of snoeptomaatje was de sfeer laagdrempelig en gezellig.

Rosa: “We vonden het belangrijk dat iedereen zich veilig voelde in de groep. En we wilden niet ‘boven’ de deelnemers staan. Maar gelijkwaardig met elkaar omgaan. We hebben bijvoorbeeld ook persoonlijke dingen over onszelf gedeeld. Iedereen was daardoor ontspannen. De sfeer was gewoon top!”

Emilie: “In het begin van iedere bijeenkomst vertelden wij wat theorie over het onderwerp van die week en vervolgens gingen we erover met elkaar in gesprek. Bij ‘grenzen aangeven’ oefenden we met een rollenspel in tweetallen en bij ‘plannen’ maakte iedereen een eigen weekplanning, om dit vervolgens met elkaar te bespreken: Wat doe jij in de avonduren?”

Rosa: “We vertelden dat het normaal is dat dertig procent van een weekplanning niet lukt. Dat dat bij iedereen zo is. En we leerden dat bij een planning maken het ook heel belangrijk is om genoeg momenten van ontspanning in te bouwen, zoals gaan sporten of met iemand een film kijken.”

Persoonlijk
Doordat de deelnemers vaak tegen dezelfde dingen aanliepen was er veel herkenning tijdens de gesprekken.

Emilie: “Ik zag ze de hele tijd druk schudden met hun hoofd: ‘O ja, dat heb ik ook’. De deelnemers kenden elkaar nog maar net, maar ze spraken al snel over heel persoonlijke onderwerpen met elkaar. Nu na de groep hebben ze nog steeds contact. Ze zien elkaar nog steeds op wisselende locaties. Doordat er zoveel herkenning was, klikte het zo goed.”

Omdat de pilot zo’n groot succes was, is de intentie om de groep nu twee keer per jaar te gaan geven. De eerst volgende start half maart. Deelname is gratis en er is na aanmelding eerst een kennismakingsgesprek om te kijken of het passend is.

Lijkt de groep passend voor jou? Je kunt je aanmelden onder het kopje “trainingen” bovenaan op deze website.

Eindelijk een veilige plek – Het verhaal van Marina

Youri Smeltink — Mon, 01 Sep 2025 07:38:27 +0000

Marina: ‘Ik ben 30 jaar getrouwd geweest. Ons hele huwelijk waren er veel ruzies. Ik was diep ongelukkig. Maar ik durfde de stap nooit te zetten om bij mijn man weg te gaan.’

‘Mijn man vertelde mij dat ik het alleen niet zou redden, ik geloofde hem. Ik werkte nauwelijks en was dus afhankelijk van hem. Ik was bang voor het onbekende.

Op een dag ontstond er een ruzie. Ik had het nooit verwacht, maar ineens kreeg ik een klap van hem. Kort daarna was mijn zus bij ons en begon hij ruzie met haar te maken, hij schreeuwde tegen haar. Voor mij was dit de grens, ik moest weg bij hem.

‘Alles is is nu geregeld en ik ga het nu zelf doen!’

Via mijn huisarts kwam ik bij het Sociaal wijkteam. Daar ben ik door Willemijn stap voor stap geholpen. Ik kwam heel snel aan een eigen woning. Nu hoop ik snel te kunnen gaan werken, zodat ik niet langer mijn uitkering nodig heb. Willemijn is nog een paar keer langs geweest. Ze luistert dan naar hoe het met me gaat en helpt me met de financiën. Alles is nu geregeld en ik ga het nu zelf doen!’

Uit de schulden – Het verhaal van Vanessa

Youri Smeltink — Mon, 30 Jun 2025 10:01:46 +0000

Na het compleet onverwachte overlijden van haar partner een aantal jaren geleden stond Vanessa, moeder van een negenjarige zoon met een beperking, er alleen voor. Het werd haar te veel, en ze vroeg hulp aan het Sociaal wijkteam Leiden.

Vanessa: “Na het overlijden van mijn partner viel ik in een financieel en mentaal gat. Ik had geen eigen bron van inkomen en moest een beroep doen op een bijstandsuitkering. Ik heb jaren geprobeerd mijn hoofd boven water te houden. Helaas kreeg ik steeds meer schulden. Bovenop de schulden kwamen ook nog eens invorderingskosten en deurwaarderskosten. Ik heb wel geprobeerd om te gaan werken en een schoonheidssalon te beginnen, maar dit kwam niet van de grond door mijn lichamelijke beperkingen.

Het moment van verandering
De schulden maakte mij ziek. Zo ziek dat ik op een gegeven moment niet meer op mijn benen kon staan. Ik raakte zwaar overspannen en wilde alleen maar in bed liggen en mijn kop in het zand steken. Een medewerker van het Sociaal wijkteam Leiden, Margriet, heeft mij toen geholpen. Samen hebben we mijn schulden op een rij gezet. We hebben een afspraak gemaakt met de Stadsbank Leiden en Margriet hielp me met de aanmelding.

Op Margriet kon ik met regelmaat een beroep doen. Ze was er ook voor mij in de periode dat het heel erg slecht met mij ging. Ze heeft mij er doorheen gesleept, door steeds te benoemen dat ik deze problemen moest aanpakken om mijn leven en mijn gezondheid weer op orde te krijgen. Dit motiveerde mij om door te zetten. Ik was heel bang om mijn woning te verliezen en op straat te komen staan met mijn zoon.

Vooruitkijken
Op dit moment zit ik nog steeds in het schuldhulptraject bij de Stadsbank. Ik heb budgetbeheer en leef van weekgeld. Dit is soms moeilijk, want we hebben niet veel te besteden, maar we redden het wel. Ik kan mij nu veel beter ontspannen en voel me gezonder. Ik kan ook weer leuke dingen doen met en voor mijn zoon. Hij zit nu bijvoorbeeld op voetbal, dat was mogelijk door een bijdrage van het Jeugdsportfonds. Ik ben binnenkort klaar met het schuldhulptraject. Samen met Margriet heb ik om me heen de juiste ondersteuning verzameld om zelf weer vooruit te kunnen. Ik heb weer zin in de toekomst!”

Kaltuuns gevecht tegen borstkanker en haar zoektocht naar steun

admin — Wed, 19 Apr 2023 10:55:04 +0000

Kaltuun (60) is in 1994 gevlucht uit Somalië en woont sindsdien in Nederland. Na omzwervingen woont Kaltuun nu 6 jaar in Leiden. Via het Sociaal wijkteam in Katwijk is Kaltuun in contact gekomen met het Sociaal wijkteam Leiden. In 2020 is bij Kaltuun borstkanker geconstateerd.

Kaltuun wacht ons op in een prachtige Somalische jurk en als we binnenkomen snelt de geur van heerlijke Somalische gerechten ons tegemoet. Hakim, zoon van een goede vriend, schuift aan bij ons gesprek en ondanks al haar zorgen straalt Kaltuun veel energie uit.

In 1994 is ze vanwege de oorlog gevlucht uit Somalië. Haar familie en kinderen zijn achtergebleven. Via Breda, Terneuzen is Kaltuun in Katwijk gaan wonen waar haar zus ook woont. Kaltuun heeft altijd gewerkt bij een schoonmaakbedrijf tot dat in 2020 borstkanker werd geconstateerd en is er uiteindelijk een borst afgezet.

‘Ik heb nog altijd weinig energie. Ben snel moe. Heb veel pijn en slaap weinig. Lopen gaat nog steeds erg zwaar. De fysiotherapie en huidmassage helpt wel maar kost mij erg veel energie’.

Geldgebrek en het feit dat ze haar zoon 17 jaar niet heeft gezien helpt niet mee. Veel contact met andere in Leiden wonende Somaliërs heeft Kaltuun niet. Kaltuun heeft wel veel contact met Hakim en haar goede vriendin Bashra. Veel energie haalt Kaltuun ook uit de beeldgesprekken met haar zus in Engeland en met haar familie in Somalië.

‘Ik ben door mijn ziekte erg onzeker geworden. De communicatie met mijn werkgever was matig. En vanwege mijn ziekte en het taalprobleem ben ik via een huisarts en het Sociaal wijkteam in Katwijk in contact gekomen met het Sociaal wijkteam Leiden’.

Het Sociaal wijkteam Leiden heeft alle contacten met haar werkgever en haar huisarts onderhouden. Afspraken gemaakt in het ziekenhuis. De intake bij het revalidatiecentrum en de contacten bij het UWV. Medewerkers gaan mee naar het Ziekenhuis en regelen de taxi naar het revalidatiecentrum en zijn verder een luisterend oor bij alle problemen en proberen deze op te lossen.

‘Ik ben erg enthousiast over de inzet van het Sociaal Wijkteam om mijn leven weer op de rit te krijgen. Het is een prachtige organisatie. Iedereen staat altijd voor mij klaar en nog steeds kan ik wanneer nodig terugvallen op de hulp van het Sociaal wijkteam Leiden. Iedereen is daar even lief voor mij’!

En de toekomst? ‘Ik moet geduld hebben. Het herstel van mijn zware operatie gaat langzaam vooruit. En als ik helemaal hersteld ben wil ik graag op scholen vertellen over het leven in Somalie en vertellen over de oorlog en hoe het is om je land te verlaten als vluchteling.’

Een verhaal van vluchten, opvang en herstel

admin — Wed, 19 Apr 2023 10:51:37 +0000

Mario (62) is dertig jaar geleden gevlucht uit Bosnië. Hij was daar gescheiden en liet twee (inmiddels volwassen) kinderen in Bosnië achter. Via Duitsland, waar hij zes jaar in Krefeld woonde, liep hij letterlijk over de grens naar Nederland. De eerste jaren verbleef Mario in kerken in Zevenaar en Groningen.

Hij had geen werk en geen inkomen, maar een gezin in Groningen ving hem tijdelijk op. Vervolgens naar Voorschoten, waar Mario wederom in een kerk werd opgevangen. Getrouwd met een Bosnische vrouw met een ernstig gehandicapt kind uit een vorige relatie.

Van Voorschoten naar Leiden verhuisd met vrouw met inmiddels 2 kinderen. Maar door veel ruzies kwam het huwelijk in een heftige crisis. Slecht voor met name de kleine kinderen. Hij nam contact op met het Sociaal wijkteam Leiden om te bemiddelen in de scheiding.

‘Ik was in paniek. Ruzies, geen huis, geen geld, niks. Hoe moest ik verder? Ik stond al jaren ingeschreven voor een woning in Leiden. Bert van het Sociaal wijkteam heeft mij geholpen met het vinden van een huis, dat was een lot uit de loterij. Dicht bij het centrum en op een rustige plek met veel speelmogelijkheden voor de kinderen. Bert heeft ook bedjes voor de kinderen geregeld bij een stichting die tweedehands meubels opkoopt. Via een andere stichting heb ik € 1.000,- gekregen voor verf en behang en een handige buurman heeft mij verder geholpen. Ik krijg zorg- en huurtoeslag, maar bijzondere bijstand is afgewezen. Ik werk op de sociale werkplaats, waar ik het minimumloon verdien.’

Ook de relatie met zijn ex is beter geworden, zegt Mario. ‘Het Sociaal wijkteam heeft ook aan mijn ex een sociaal werker gekoppeld. Daardoor heeft zij ook haar leven weer op de rails gekregen. Kinderen zijn gebaat bij een stabiele leefomgeving. In het weekend komen de kinderen bij mij en ik zie dat het veel beter gaat met ze.’

En hoe gaat het nu? ‘Heel goed! Momenteel heb ik geen hulp meer nodig. Het gaat goed met de kinderen, ik ben veel rustiger geworden en woon hier fijn. Zonder Bert van het Sociaal wijkteam Leiden was dat allemaal niet gelukt! Geweldig dat Bert mij zo goed heeft geholpen. En ik weet dat ik altijd kan bellen als het weer wat minder gaat.’

Zonder het sociaal wijkteam had ik het niet gered

admin — Tue, 18 Apr 2023 13:10:11 +0000

Cees (61) heeft jarenlang gevaren. Cees werkte in de visserij, koopvaardij en tenslotte bij een bergingsbedrijf. Door plotseling overlijden van zijn vriendin stond Cees feitelijk op straat en had hij niks meer. Cees was het overzicht kwijt en zocht steun. In 2020 kreeg Cees de tip van de gemeente om zich aan te melden bij Sociaal wijkteam Leiden (SWT).

Ik was als jongen een donderstraal! Ik moest van mijn moeder mijn school afmaken. Ik begon op de technische school. Hier ben ik na één jaar vanaf getrapt! Ik vervolgde mijn weg en ging naar de visserijschool in Katwijk. En ook dit één jaar. Hoe dat komt? Mijn kameraden voeren door de week op zee en verdienden hier veel geld mee, en ik? Ik had vijf gulden… snel naar zee om ook veel geld te verdienen!

Na veel omwegen ben ik uiteindelijk bij een bergingsbedrijf terecht gekomen. Alle papieren gehaald, alles geleerd en de hele wereld gezien. Ik had in die tijd een vriendin in Leiden. Als ik niet op zee was woonde ik bij haar en later met ons dochtertje. In die tijd heb ik ook een boot gekocht. Als zeeman ben ik nu eenmaal graag op het water.

Mijn vriendin kwam plotseling te overlijden. Daarna nog even een andere vriendin gehad, maar dit werkte niet. Ik ben geen gemakkelijk mens om mee samen te wonen en ik ben graag op mijzelf. Dit heeft wellicht ook met mijn Post-traumatische stress-stoornis (PTSS) te maken. Ik heb als zeeman nooit een eigen plek gehad, maar nu stond ik door omstandigheden op straat.

Door mijn PTSS kan ik onverwachtse zaken niet aan. Ik raak het overzicht kwijt, raak in paniek met alle gevolgen van dien. Ik was de weg kwijt en door mijn PTSS was ik niet meer in staat te werken en ben ik afgekeurd. Na het overlijden van mijn vriendin, was ik gedwongen om een appartement te huren boven een bedrijfspand, dit was illegaal maar ik kon nergens anders heen. Ik kon ergens een postadres regelen want anders was mijn uitkering gestopt.

Via de gemeente kwam ik in contact met het Sociaal wijkteam Leiden (SWT). In het begin was er weinig vertrouwen van mijn kant, maar dit is nu volstrekt anders. Het SWT heeft mijn leven op de rit gezet, het is super! Zonder het SWT had ik het niet gered. Zo heeft SWT mij ondersteund om te reageren op sociale huurwoningen. En heb ik veel hulp gekregen bij de inrichting van mijn flat.

Hoe gaat het nu?

Het gaat nu prima! Wat mij vooral veel rust geeft is dat ik hier niet uitgezet kan worden en ik zie mijn dochter weer regelmatig. Ik rook heerlijk mijn sigaretje op mijn balkon en als het mooi weer is ga ik varen met mijn bootje. Daarnaast krijg ik nog steeds ondersteuning van het SWT en samen lossen we alles op!

Medewerkers SWT aan het woord

Brenda: In het begin ging het slecht met Cees. Nu Cees verhuisd is gaat het steeds beter en zien we elkaar nog maar een keer per maand. We zijn nu bezig met zijn budget om te kijken hoe hij dit handig kan invullen.

Youri: Wij zien een heel andere Cees. Vanaf het moment dat hij in deze flat kwam wonen begon hij direct met opknappen, schilderen en vloeren leggen en door weer iets op te pakken kwam hij tot rust.

Mensen met een rafelrandje hebben mij altijd aangetrokken

admin — Mon, 17 Apr 2023 11:55:01 +0000

Collega aan het woord: Ik vind het bijzonder dat ik niet ben afgestompt! Het intrigeert mij na al die jaren nog steeds dat er zoveel menstypes zijn. Ik was 19 toen ik begon. Nu 51 en ik vind het werk nog steeds prachtig. Naar mensen toe gaan. Kijken hoe ze wonen, waar het probleem zit en dit vervolgens samen oplossen.

Wat is je achtergrond?

Mijn eigen jeugd was ook niet altijd stabiel. Veel ruzies. Na haar scheiding kreeg mijn moeder een nieuwe vriend van 20! Lieve man trouwens. Niks mis mee. Wilde van jongs af aan iets met mensen. Het trok mij als klein kind al aan om met iedereen te kletsen. Lang in de GGZ gewerkt met tussendoor een uitstapje naar de wijkverpleging. Begonnen bij Endegeest met de opleiding. Drie jaar en negen maanden waarvan drie jaar praktijkopleiding tot verpleegkundige.

Waarom de GGZ?

Mensen met een rafelrandje hebben mij altijd aangetrokken. Samen de achtergrond uitpluizen en kijken waar je het verschil kan maken. Op de kliniek maar ook in een vakteam. Je komt als ambulant medewerker bij zware patiënten thuis. ‘Ik zette mij graag in voor de familie en later, als de psychose voorbij is, kijk ik met de patiënt wat nodig is om zelfstandig thuis te kunnen wonen.’ Ik probeer altijd te normaliseren. Vertel ook mijn eigen verhaal. Het leven is nu eenmaal zo nu en dan ..… Bij mij is dat niet anders. Ik vertel ook mijn eigen verhaal als het kan helpen. Iedereen heeft zijn struggles. Narigheid vormt je en het is juist krachtig als je je zwaktes toont. Patiënten voelen zich comfortabel bij mijn aanpak.

En toen het Sociaal wijkteam Leiden. Was je klaar met de psychiatrie?

Nee. Helemaal niet. Een oud collega belde mij. Het wijkteam had iemand met mijn ervaring en aanpak nodig. Misschien moest ik de sprong maar eens wagen. Ik was uiteraard al bekend met het SWT vanuit de psychiatrie. In de psychiatrie was ik de enige maatschappelijk werker in het team. Ik kwam al bij de patiënten thuis.

En wat voeg je toe in je werk?

Mijn gedrevenheid, mijn mensenkennis. Iedereen wil altijd even met mij sparren. Advies over een casus of anders. Beetje buiten de lijntjes kleuren!

Wat is het allermooiste in je werk?

Elke dag stap ik in een nieuwe film. Elke dag is anders. En vooral de gevarieerdheid van de cliënten. En de samenwerking met fijne collega’s in een hecht team op wie ik op mijn beurt altijd even terug kan vallen. Iedereen is in de basis gelijk. Ik geef naast mijn werk ook yogales. Op mijn yoga mat is iedereen gelijk en dat merk ik ook in mijn werk. Het is mooi dat je in dit werk een kijkje mag nemen in de ziel van de mensen.

Het mooie van mijn werk is ook dat ik de tijd kan nemen voor mijn cliënten. Anders dan een huisarts. Ik loop al wat langer mee als sociaal werker en voordat ik een aanbieder inzet ga ik in gesprek en goed analyseren wat het echte probleem is. En zet ik mijn ervaring en creativiteit in om de problemen van de client te kunnen oplossen.

En als je je werk een cijfer mag geven?

Een dikke negen! Ik merk dat ik bij het Sociaal wijkteam het verschil kan maken in het leven van anderen en hun leven weer op de rit kan krijgen.