Onze sociaal werker Manon maakte onlangs een bijzonder verhaal mee. Thijs* had zijn baan verloren, had geen sociale contacten meer en was niet meer bereikbaar voor ondersteuning op het gebied van zijn financiën. En nu dreigde hij ook nog zijn huis kwijt te raken. Zorgen om zijn huisdier maakte dat hij wel contact wilde met het Sociaal wijkteam Leiden. Dit was het begin van een periode waarin hij zijn leven langzaam op de rit kreeg en weer onder de mensen kwam. Manon vertelt hoe zij deze periode heeft beleefd.
“Wij hadden een aanmelding gekregen via de GGD voor een man met een dreigende huisuitzetting, omdat de huur niet was betaald. Het ging om Thijs. Toen wij hem benaderden stond hij wel open voor een bezoek van het Sociaal wijkteam. Hij was namelijk bang dat zijn elektriciteit zou worden afgekoppeld en dit zou schadelijk zijn voor zijn huisdier. Voor zichzelf maakte het niet veel uit, maar zijn huisdier moest blijven leven. Zijn wifi werd ook niet meer betaald, dus dit en de sociale contacten die hij hierdoor had vielen ook weg.
Thijs was een tijd geleden zijn baan verloren. De enige inkomsten die hij had waren zijn toeslagen. Zijn eten haalde hij bij de Voedselbank. Hierdoor was het even goed gegaan, maar alles ging nu langzaam in elkaar storten. Hij had eerder een budgetbeheerder, maar die kon ook niet meer in contact met hem komen, doordat hij telefonisch niet meer bereikbaar was en zijn brieven niet meer opende.
Weer contact met andere mensen door vrijwilligerswerk
Bij ons eerste huisbezoek hebben we contact opgenomen met de budgetbeheerder, zodat Thijs weer ondersteuning kreeg bij zijn financiën. En we hebben samen met hem een uitkering aangevraagd. Die financiën waren natuurlijk heel belangrijk, maar wat ook heel belangrijk was, was het contact met andere mensen.
De tweede afspraak maakten we daarom bij het buurthuis. Daar hebben we hem gelijk kennis laten maken met degenen die daar toen werkten. Die hebben hem aangeboden om elke dag langs te komen om te internetten en koffie te komen drinken.
En vanaf dat moment was hij er elke dag. Hij is toen gestimuleerd om ook vrijwilligerswerk te gaan doen en daar is hij diezelfde week nog mee begonnen. Hij is kookvrijwilliger geworden, want hij hield van koken, dat deed hij in zijn vorige baan.
We gaan naast iemand staan en krijgen de mogelijkheid om mee te denken
Twee jaar lang heeft Thijs zo zijn leven geleid, tot hij ernstig ziek bleek te zijn. Hij is toen in een korte tijd zo ziek geworden dat hij zou komen te overlijden. Wat ik mooi vind aan dit verhaal is dat hij op het allerlaatst zelf heeft geregeld dat hij met de wensambulance nog één keer kon komen koken in het buurthuis. Het voelde zo goed voor hem dat hij die laatste tijd onder de mensen was.
En dat vind ik ook het mooie van ons werk: dat we naast iemand gaan staan en de mogelijkheid krijgen om mee te denken over wat er nou echt nodig is. Waar het namelijk om gaat is dat iemand zich gezien en gehoord voelt. En zelfvertrouwen krijgt door wat diegene kan bijdragen. Dat het niet alleen maar krijgen is, maar ook geven. En dat iemand ook de kans krijgt om te geven.
Deze man heeft niet weer een baan gevonden, maar dat hoeft ook helemaal niet. Je kunt ook andere dingen doen om deel te nemen aan de maatschappij en waardevol te zijn, je waardevol te voelen.
‘Hij regelde zelf dat hij met de wensambulance nog één keer kon komen koken’
Leren van de omgang met mensen
Het is zo fascinerend om te ervaren hoe mensen leven, wat ze doen en hoe ze denken. Ik blijf het heel boeiend vinden. Ik denk dat je er heel veel van kan leren. Sowieso van het omgaan met mensen; daarom is het ook zo belangrijk om contacten te hebben. En ook dat je ziet hoe pijnlijk het kan zijn, mensen met elkaar. Dat ze elkaar echt pijn kunnen doen, maar dat het dan toch belangrijk is om het te herstellen of op zoek te gaan naar een alternatief voor het vinden van een huiselijk gevoel. Want dat heeft Thijs waarschijnlijk wel gemist.
Dat is wat ik ook mooi aan het verhaal vind: de ketenaanpak [met het buurthuis en de budgetbeheerder, red.]. Het is niet onze rol om met een pot thee klaar te gaan zitten, maar wel om mensen daar naartoe te leiden. Om ze te vertellen: er zijn plekken waar jij welkom bent en waar je je prettig kan voelen. Dat is niet altijd zo, want bij sommige mensen past dat helemaal niet. Maar het is altijd het proberen waard.”
*Niet zijn echte naam.
