Iemand die een luisterend oor biedt, met haar meedenkt en tips geeft. Dat betekent Nicolien van het Sociaal wijkteam Leiden (SWT) voor Liesbeth
“Ik zit altijd te wachten in de wachtruimte van het SWT en dan komt sociaal werker Nicolien me ophalen en neemt me mee naar een spreekkamer. ‘Kopje koffie Liesbeth?’, vraagt ze dan. En: ‘Hoe gaat het met je voet?’ Ze weet nog precies dat ik een maand daarvoor gevallen ben met de fiets en mijn voet ernstig heb gekneusd. Een gesprek duurt ongeveer een uur. En na afloop voel ik me altijd beter.”
Zo gaan de bezoekjes aan het Sociaal wijkteam voor Liesbeth (69). Voorheen had zij één keer in de week een gesprek, nu nog maar één keer per maand. “De hulp is steeds afgebouwd en wordt waarschijnlijk binnenkort afgesloten. Daar zie ik nu al tegenop. Ik ben echt gehecht aan Nicolien. Het is een ontzettend lieve schat van een vrouw. We hadden al vanaf het begin een goede klik.”
Angst- en paniekstoornis
Ruim twee jaar geleden kwam Liesbeth voor het eerst bij het Sociaal wijkteam. Ze had net een moeilijk traject van tweeënhalf jaar afgelegd bij de GGZ, voor een angst- en paniekstoornis en PTSS. Toen de angst terug leek te komen en ze weer een opgejaagd gevoel kreeg als ze in een winkel stond, ging ze naar de praktijkondersteuner van de huisarts. Hij verwees haar door naar het Sociaal wijkteam. Samen met Nicolien overwoog ze of er geen ambulante begeleiding nodig was, maar het SWT bleek voor Liesbeth meer passend.
Sociaal werkers komen vaak op huisbezoek. Maar in het geval van Liesbeth vinden de gesprekken plaats op het kantoor in de wijk van het SWT. Zij heeft behoefte aan privacy en thuis zit haar man er altijd bij.
Luisterend oor
Het is ook niet de bedoeling dat haar man bij de gesprekken zit, want voor Liesbeth bestaat de hulp van het SWT in de eerste plaats uit een zogeheten luisterend oor wat de sociaal werker haar biedt. En het gaat in die gesprekken dan ook weleens over de man van Liesbeth: “Als ik iets ergs heb, zoals mijn gekneusde voet, of als ik angstig ben, reageert hij nooit erg inlevend. En we hebben vaak discussies. Nicolien zei: ‘Misschien is het handig als je je inschrijft bij de woningbouw, voor het geval je ooit bij hem weg zou willen.’ Dus dat heb ik gedaan.”
De somberheid waar Liesbeth soms nog steeds last van heeft wordt minder door de gesprekken met het SWT: “Vorige week was ik plots weer somber. Dan zit ik hier een beetje te praten en te huilen en dan voel ik me daarna toch weer een stuk beter. Omdat ik met Nicolien heel fijn kan praten. Zij snapt mij heel goed.”
‘Het advies om vrijwilligerswerk te gaan doen was echt een heel goed advies!’
Vrijwilligerswerk
Liesbeth heeft ook nog steeds af en toe last van angsten: “Plotseling word ik dan heel zenuwachtig, voel ik een knoop in mijn maag. Zelf weet ik dan vaak niet waardoor het komt. Nicolien probeert dan, samen met mij, de oorzaak te achterhalen. Soms komt het door mijn man, of door mijn zoon van 45, die door zijn ziekte een kort lontje heeft. Ik maak me ook zorgen om hem als hij bijvoorbeeld problemen heeft met de sociale dienst. Nicolien zegt dan: ‘Hij is een volwassen man hoor’.
Nicolien geeft ook andere tips, vervolgt Liesbeth: “Ze heeft me geadviseerd om vrijwilligerswerk te gaan doen bij het buurthuis. Dat is echt een heel goed advies geweest. Ik begeleid nu onder andere iedere woensdagmiddag kinderen van 4 tot 8 jaar met knutselactiviteiten bij de Kidsclub. Het geeft me afleiding en leuke collega’s en met sommige kinderen heb ik echt een band opgebouwd. Een meisje vliegt me steeds in de armen als ze me ziet. Nou, daar knap je van op hoor! Allemaal door het SWT.”
*Wegens privacyredenen zijn de namen in het artikel gefingeerd.
